حرفهای یک دل

قشنگترینترانه ها با تو وازتو خوندن

من و این بار گناهم....

به کجا میروم با این همه بدی

با این همه ناپاکی و آلودگی

ای کاش زندگی دکمه شروع مجدد داشت

ای کاش خدایا مرگم به اختیارم بود و میرفتم

ای کاش جهنم در برابرم بود و در آن میغلتیدم تا پاک گردم

خدایا چه کنم با آلودگی هایم

خدایا تا به کی بد باشم؟

تا به کی گنهکار؟

در کوی نیکنامی ما را گذر ندادند

گر تو نمی پسندی تغییر ده قضا را

خدایا

ای کاش میتوانستم خودم را عذاب دهم تا وجدانم آسوده گردد

و افسوس که خودکشی خود گناهی بزرگ است وگرنه..

و ای کاش میتوانستم بگریم بر این وضع اسفبارم...


توبه نمی کند اثر   

      مرگ مگر اثر کند


+ نوشته شده در  جمعه 7 آبان1389ساعت 14:17  توسط محسن  | 

امروز حال خوبی ندارم. فشار عجیبی روی سینه ام احساس می کنم. دیروز خیلی راحت برگشته به من میگه از اول این رابطه مهم نبود؟؟؟؟؟ واقعا مهم نبود؟ یعنی این همه مدت منو بازی داد؟ یا به من رکب زد؟ اگه اینطوری باشه که امیدوارم هرگز...... حیف که زبانم به نفرین باز نمیشه. تقصیر خود منه. من خیلی ساده هستم، خیلی. خیلی احساسی هستم. فکر می کنم کسانی که میبینم واقعا آدمند و میتوان به آنان محبت کرد. خدا رو شکر که زود سرم به سنگ خورد و شناختمش. به قول شاعر:

دل من دیگه خطا نکن                  با غریبه ها وفا نکن

زندگی رو باختی دل من                مردمُ شناختی دل من

تا به کی سراپا حقیقتی                 تا به کی خراب محبتی

همنشین این و اون شدی              خسته و پریشون خون شدی

دشت بخت تو کویر شده                مرغ آرزوت اسیر شده

روبروت سراب                          پشت سر خراب

ساکت و صبوری دل من                مثل بوف کوری دل من

زندگی رو باختی دل من                 مردمُ شناختی دل من


+ نوشته شده در  جمعه 7 آبان1389ساعت 14:15  توسط محسن  | 

شعری زیبا از مرحوم شهریار:

نی محزون

امشب ای ماه به درد دل من تسکینی
آخر ای ماه تو همدرد من مسکینی

کاهش جان تو من دارم و من میدانم
که تو از دوری خورشید چه ها می بینی

تو هم ای بادیه پیمای محبت چون من
سر راحت ننهادی بسر بالینی

هر شب از حسرت ماهی من و یکدامن اشک
تو هم ای دامن مهتاب پر از پروینی

همه در چشمه مهتاب غم از دل شویند
امشب ای مه تو هم از طالع من غمگینی

من مگر طالع خود در تو توانم دیدن
که توام آینه بخت غبارآگینی

باغبان خار ندامت به جگر می شکند

برو ای گل که سزاوار همان گلچینی


نی محزون مگر از تربت فرهاد دمید

که کند شکوه زهجران لب شیرینی

تو چنین خانه کن و دلشکن ای باد خزان

گر خود انصاف کنی مستحق نفرینی


کی بر این کلبه طوفانزده سر خواهی زد

ای پرستو که پیام آور فروردینی

شهریار اگر آئین محبت باشد
جاودان زی که به دنیای بهشت آئینی
+ نوشته شده در  جمعه 7 آبان1389ساعت 14:13  توسط محسن  | 

سلام من اومدم ولی ناراحت از دست خیلی ها


سلام
اگر میخواهی خوشبختی را باور کنی٬ گذشته ات را به فراموشی بسپار و حال را غنیمت بدان و به آینده امیدوار باش و این را به خاطر بسپار که زیباترین خوشبختی در پناه خداوند مهربان است.

با زیباترین گل ها به ملاقاتم بیا!
اما یادت باشد
به گل فروش بسپار
بوی گل ها را باغچه ی خودش نگه دارد
اصلاً برایم گل مصنوعی بیاور
و چند قطره از عطر خودت را
که در آن می پاشی
نه نه، صبر کن!
لطفاً همه ی این ها را
فراموش کن!
خودت بیا!
فقط
زود!
.
.
.
+ نوشته شده در  سه شنبه 22 تیر1389ساعت 20:4  توسط محسن  | 

به او گفتم : كه در دل ، مرا عشقي هويداست

به من خنديد و گفت : در آن دل ، مرا عشقي نه پيدا ست

+ نوشته شده در  سه شنبه 22 تیر1389ساعت 20:2  توسط محسن  | 

هر كسي دو بار مي ميرد

يكبار آنوقت كه عشق از دلش مي رود

و كسي نيز ديگر دوستش ندارد

بار ديگر آنوقت كه زندگاني را وداع مي گويد

اما مرگ زندگي در برابر مرگ عشق ناچيز است

+ نوشته شده در  سه شنبه 22 تیر1389ساعت 20:1  توسط محسن 

من نمی دانم

هر کجا هستم ، باشم،

آسمان مال من است.

پنجره، فکر، هوا، عشق، زمین مال من است.

چه اهمیت دارد

گاه اگر میرویند

 قاچ های غربت؟

 

 

من نمی دانم

که چرا می گویند اسب حیوان نجیبی است ، کبوتر یباست.

و چرا در قفس هیچکسی کرکس نیست.

گل شبدر چه کم از لاله ی قرمز دارد.

چشم ها را باید شست ، جور دیگر باید دید.

واژه ها را باید شست.

واژه باید خود باد ، خود باران باشد.

سهراب سپهری

+ نوشته شده در  یکشنبه 20 آبان1386ساعت 7:29  توسط محسن  | 

عشق تلخ(این نوشته ی که میخونید آخرین نامه عشق من آخرین نامه نامه ای که بجونم آتیش زد و تموم وجودمو س

نیمه شب آواره و بی حس وحال                                   در سرم سودای جانی بی زوال

قصد را آغاز کردیم در خیال                                            دل بیاد آورد ایام وصال

ازجدایی یک دو سالی میگذشت                                  یک دوسالی از عمر رفته برنگشت

دل بیاد آورد اول بار را                                                  خاطرات اولین دیدار را

آن نظر بازی آن اسرار را                                               آن دوچشم مست آهو وار را

همچو رازی مبهم و سربسته بود                                  چون من از تکراراوهم خسته بود

آمدوهم آشیان شدبامن او                                           هم نشین و هم زبان شد با من او

خسته جان بودم که جان شد بامن او                             ناتوان بودم و توان شدبامن او

دامنش شد خوابگاه خستگی                                       این چنین آغاز شد دلبستگی

وای از آن شب زنده داری تا سحر                                   وای از آن عمری که با او شد سپر

مست او بودم زدنیا بی خبر                                           دم بدم این عشق میشد بیشتر

آمدو در خلوتم دم ساز شد                                           گفتگو بین ما آغاز شد

گفتمش در عشق پابرجاست دل                                    گر گشایی چشم دل زیباست دل

گر تو ذورق بان شوی زیباست دل                                   بی تو شام بی فرداست دل

دل زعشق روی تو حیران شده                                       در پی عشق تو سرگردان شده

گفت درعشقت وفا دارم بدان                                          من تورا بس دوست میدارم بدان

شوق وصلت را صبردارم بدان                                          چون تویی مخمور خمارم بدان

باتو شادی میشودغمهای من                                         باتوزیبا میشودفردای من

گفتمش عشقت بدل افزون شده                                     دل زجادوی رخت افسون شده

جز تو هریادی بدل افزون شده                                         عالم از زیباییت مجنون شده

بر لبم بگذاشت لب یعنی خموش                                    طعم بوسه ازسرم برد عقل و هوش

در سرم جز عشق او سودا نبود                                       بهر کس جز او در این دل جانبود

دیده جز برروی او بینا نبود                                               همچون عشق من هیچکس زیبا نبود

خوبی او شهره آفاق بود                                                 در نجابت در نکویی تاخت بود

روزگار اما وفا با ما نداشت                                               طاقت خوشبختی مارا نداشت

پیش پای عشق ما سنگی گذاشت                                  بی گمان از مرگ ما پروا نداشت

آخر این قصه هجران بو دو بس                                          حسرت و رنج فراوان بودوبس

یارمارا از جدایی غم نبود                                                 درغمش مجنون و عاشق کم نبود

برسرپیمان خود محکم نبود                                              سهم من از عشق جز ماتم نبود

با من دیوانه پیمان ساده بست                                        ساده هم آن عهد و پیمان را شکست

بی خبر پیمان یاری راگسست                                         این خبر ناگاه پشتم را شکست

آن کبوتر عاقبت از بند رست                                             رفت و بادلدار دیگر عهد بست

با که گویم او که هم خون من است                                   بخت بدبین وصل او قسمت نشد

این گدا مشمول آن رحمت نشد                                        آن طلا حاصل به این قیمت نشد

عاشقان را خوش دلی قیمت نیست                                  با چنین تقدیر بد تدبیر نیست

از غمش با دود ودم همدم شدم                                        باده نوش غصه او من شدم

مست و مخموروخراب از غم شدم                                      ذره ذره آبگشتم کم شدم

آخر آتش زد دل دیوانه را                                                    سوزاند بی پروا پرپروانه را

عشق من از من گذشتی خوش گذر                                   بعد از اسم من را هم نبر

خاطراتم را تو بیرون کن زسر                                              دیشب از کف رفت فردا را نگر

آخر این یکبار از من بشنو پند                                             بر منو بر روزگار من دل نبند

عاشقی را دیر فهمیدی اما چه سود                                    عشق دیرین گسسته تار و پود

گرچه آب رفته باز آید برود                                                   ماهی بیچاره اما مرده بود

بعد از این هم آشیانت هر کس است                                   باش با او یاد تو مارا بس است

+ نوشته شده در  دوشنبه 16 مهر1386ساعت 12:54  توسط محسن  | 

اي كاش دوست داشتن را تجربه نمي كردم، تجربه ي تلخي بود... ديگر هيچ وقت نمي خواهم حضوري گرم، سرماي وجودم را محو كند ديگر هيچ گاه به نگاه عاشقي دل نمي بندم و هيچ گاه به سلام مهرباني پاسخ نخواهم داد 

 خنديدم ، خنديد ... اشکهام را افتاد ، اونم شرشر گريه کرد !! دلم براش سوخت نازش کردم اما دستم سوخت !؟ آخه دلش گــر گرفته بود

 قانون عشق: يك پسر با يك نگاه از يك دختر خوشش مياد ... و عشق از طرف اون شروع ميشه ... تا جايي كه زندگيش رو پاي عشقش ميذاره ... اما دختر باور نميكنه ... چون يك چيزهايي ديده و شنديده ... تا دختر مياد پسر رو باور كنه ، پسر دلسرد و خسته ميشه ... ميره با يكي ديگه ... بعد كه دختر تازه تونسته پسر رو باور كنه ميره طرفش ... اما پسر رو با يكي ديگه ميبينه ... اينجاست كه ميگه: حدسم درست بود


لحظه با گذشته وداع کن. هر لحظه خود را از گذشته پاک کن. در دنياي شناخته بمير تا به دنياي ناشناخته راه يابي. با مردن و لحظه به لحظه تولد يافتن خواهي توانست زندگي را زندگي کني و مرگ را نيز هم

+ نوشته شده در  سه شنبه 20 شهریور1386ساعت 19:46  توسط محسن  | 

ایناجملات طنزین که تو آفلاینم بودن

jooki_rooki: سخت ترين سوال کنکور 86 : احمدي نژاد در کدام موقعيت کاپشن به تن دارد ؟ الف ) هواي باراني ب ) هواي آفتابي ج ) هواي ابري د ) هواي برفي


دعاهاي بنزيني: 1-الهي بنزين بگيري.2-بنزين به قبرت بباره. 3التماس بنزين.4-دست به هر چي ميزني بنزين بشه . 5- خدا بنزينت بده ،يک ليتر در دنيا صد ليتر در آخرت ضرب المثل بنزيني:1بنزين ديدي نديدي 2-بنزين زرد برادر گريسه 3-با بنزين بنزين گفتن ماشين روشن نميشه 4-به اندازه بنزينت گاز بده 5-بنزين همسايه اورانيومه 6-بنزينش از باک ميريزه 7-بنزين حقه 6-از اين حرفا بوي بنزين مياد 7-خاموشي ماشين از بي بنزينيه 8-بنزين رو جلو ماشين انداختن

+ نوشته شده در  سه شنبه 20 شهریور1386ساعت 19:43  توسط محسن  | 

دوست داشتن

 

همه چیز خود را تغییر دهید بجز دوست داشتنی هایتان را

                                                                                 (ولتر)

لحظه ی دیدار
 

لحظه ی دیدار نزدیک است

باز من دیوانه ام مستم

باز میلرزد دلم دستم

باز گویی در هوای دیگری هستم

های مخراشی به غفلت گونه ام را تیغ

های میریشی صفای زلفکم را باد

آبرویم را نریزی دل ....

لحظه ی دیدار نزدیک است

دنیا
 

چنان دل کندم از دنیا

که شکلم شکل تنهاییست

ببین مرگ مرا در خویشتن

که مرگ من تماشاییست

مرگ
 

مرگ من روزی فرا خواهد رسید

در بهاری روشن از امواج و نور

یا زمستانی غبارآلود و دود

یا خزانی خالی از فریاد و شور

 

خاک میخواند مرا هر دم به خویش

میرسد از ره که در خاکم نهند

آه شاید عاشقانم نیمه شب

گل به روی گور غمناکم نهند

+ نوشته شده در  شنبه 17 شهریور1386ساعت 21:28  توسط محسن  | 

   

اشکم را در دستان پر لطف تو خواهم ریخت

تا رنج پر ملال معشوق را درک کنی

اوست که همواره در آستان ظهور تو انتظار می کشد

اوست که برای تو همدمی میشود   برای تنهای تو

دوستت دارم
 

 

اگر باید ببازم به چشمان تو می بازم که باختم

اگر باید بسازم کلبه ی عشق رو در دستان تو می سازم که ساختم

 

فقط می تونم بگم

                            دوستت دارم

خوشبختی
 

خوشبختی پایدار را آدمی دست نیافتنی می پندارد

خوشبختی پایدار و گذرا هر لحظه اش می آموزد که دم را غنیمت شمارد 

طناب دار
 

و این جهان پر از صدای حرکت پاهای مردانیست ،
که همچنان که تو را می بوسند ،
در ذهن خود طناب دار تو را می بافند...

+ نوشته شده در  شنبه 17 شهریور1386ساعت 21:27  توسط محسن  | 

  زندگی با همه وسعت خویش محفل غم خوردن نیست

حاصلش تن به قضا دادن و افسردن نیست

اضطراب و هوس دیدن و نادیدن نیست

زندگی جنبش جاری شدن است


از تماشاگه آغاز حیات تا بدان جا ری شد ن ا ست


از تماشاگه اغاز حیات تا بدان جا که خدا می داند
 

 

با یه آسمون گل رز

                         با یه قلب عاشق

                                                با یه حس بی قرار

                                                                                  فقط می تونم بگم دوستت دارم

+ نوشته شده در  شنبه 17 شهریور1386ساعت 21:25  توسط محسن  | 

من مي روم.....

 

من می روم اما به او بگویید دوستش دارم

به او که تنش بوی گلهای سرخ را میدهد،

به او که با جادوی کلامش زیباترین لغات را شناختم،

به او که لحن صدایش دلپذیرترین آهنگ است

به او که نگاهش به گرمییه آفتاب و لبانش به سرخیه شقایق

ودلش به زلالییه باران است

به او که برای من مینویسد

مینویسد از باران، از شبنم، از گرمای عشق

من می روم اما به او بگویید دوستش دارم

به او که قلبش به وسعت دریاییست که قایق کوچک دل من درآن غرق شده

به او که مرا از این زمین خاکی به سرزمین نورو شعرو ترانه برد،

و چشمهایم را به دنیایی پر از زیبایی باز کرد.

من می روم اما به او بگویید دوستش دارم،

به او که صدای پایش رامیشنوم

به او که لحن کلامش را میشناسم

به او که عمق نگاهش را میفهمم،

به او که ...

می روم اما به او بگویید دوستش دارم،

به او که گل همیشه بهارمن است،

به او که قشنگترین بهانه برای بودن من است

وبه او که عشق جاودانه من است...

 

+ نوشته شده در  شنبه 17 شهریور1386ساعت 21:21  توسط محسن  | 

عشق یعنی...


 

عشق یعنی مستی دیوانگی  

عشق یعنی با جهان بیگانگی

 

عشق یعنی شب نخفتن تا سحر

عشق یعنی سجده ها با چشم تر

 

عشق یعنی سر به دار اویختن

عشق یعنی اشک حسرت ریختن

 

عشق یعنی در جهان رسوا شدن  

عشق یعنی مست و بی پروا شدن

 

عشق یعنی سوختن یا ساختن

عشق یعنی زندگی را باختن

عشق یعنی غصه و دلواپسی
عشق یعنی بی کسی در بی کسی

    

عشق یعنی از بدی عاری شدن

 اشک از چشم دلت جاری شدن

        

 عشق یعنی روز و شب در جستجو

   عشق یعنی با مرادت گفتگو

         

عشق یعنی نفس خود را هی کنی

 راه دشواره جنون را طی کنی

                    

عشق یعنی سر فدای راه دوست

    عشق یعنی هر چه داری مال اوست


عشق یعنی شعله بر خرمن زدن

عشق یعنی رسم و دل بر هم زدن
 
 
عشق یعنی یک تیم، یک نماز
 
عشق یعنی عالم راز و نیاز
 
 
عشق یعنی با پرستو پر زدن
 
عشق یعنی اب بر اذر زدن
+ نوشته شده در  شنبه 17 شهریور1386ساعت 21:20  توسط محسن  | 

عشق یعنی...


 

عشق یعنی مستی دیوانگی  

عشق یعنی با جهان بیگانگی

 

عشق یعنی شب نخفتن تا سحر

عشق یعنی سجده ها با چشم تر

 

عشق یعنی سر به دار اویختن

عشق یعنی اشک حسرت ریختن

 

عشق یعنی در جهان رسوا شدن  

عشق یعنی مست و بی پروا شدن

 

عشق یعنی سوختن یا ساختن

عشق یعنی زندگی را باختن

عشق یعنی غصه و دلواپسی
عشق یعنی بی کسی در بی کسی

    

عشق یعنی از بدی عاری شدن

 اشک از چشم دلت جاری شدن

        

 عشق یعنی روز و شب در جستجو

   عشق یعنی با مرادت گفتگو

         

عشق یعنی نفس خود را هی کنی

 راه دشواره جنون را طی کنی

                    

عشق یعنی سر فدای راه دوست

    عشق یعنی هر چه داری مال اوست


عشق یعنی شعله بر خرمن زدن

عشق یعنی رسم و دل بر هم زدن
 
 
عشق یعنی یک تیم، یک نماز
 
عشق یعنی عالم راز و نیاز
 
 
عشق یعنی با پرستو پر زدن
 
عشق یعنی اب بر اذر زدن
+ نوشته شده در  شنبه 17 شهریور1386ساعت 21:20  توسط محسن  | 

شب بود ،

شمع بود ،

من بودم و غم

شب رفت ،

شمع سوخت ،

من موندم و غم

من براي سالها مي نويسم سالها بعد که چشمان تو عاشق مي شوند افسوس که قصه مادربزرگ درست بود هميشه يکي بود و يکي نبود.

+ نوشته شده در  شنبه 17 شهریور1386ساعت 21:19  توسط محسن  | 

اگر باران بودم ، آنقدر مي باريدم تا غبار غم از دلت بردارم

اگر اشك بودم ، مثل باران بهاري به پايت مي گريستم

اگر گل بودم ، شاخه ايي از وجودم را تقديم وجود عزيزت ميكردم

اگر عشق بودم ، آهنگ دوست داشتن را برايت مي نواختم

ولي افسوس كه نه بارانم ،نه اشك ،نه گل و نه عشق اما هر چه هستم دوستت دارم .....

 

+ نوشته شده در  شنبه 17 شهریور1386ساعت 21:17  توسط محسن  | 

تنهایی......

 

 بگو چگونه اسمت را بنویسم؟ وقتی اشک نمی گذارد

اسمت را به همراه ستاره می نویسم چون مرا به یاد شبهای تارعشق می اندازد

بگو چگونه درک کنم لحظات عاشقی را؟

بگو چگونه بعد از این تحمل کنم لحظات تنهایی را؟

با نوشتن تنهایی گریه ام می گیرد چه برسد به اینکه تنهایم بگذاری

بگو چگونه احساسم رابنویسم که دیگر دلم از تنهایی و بدون تو بودن خسته

                                                                    شده...؟

+ نوشته شده در  شنبه 17 شهریور1386ساعت 21:16  توسط محسن  | 

ای که بی تو خودمو تک و تنها میبینم

هرجا که پا میزارم تو رو انجا میبینم

یادمه چشمای تو پر درد و غصه بود

قصه غربت تو قد صدتا قصه بود

یاده تو هر جا که هستم با منه داره عمره منو اتیش می زنه

یاده تو هر جا که هستم با منه داره عمره منو اتیش می زنه

تو برام خورشید بودی تو این دنیای سرد گونهایخیسمو دستای تو پاک می کرد

حالا اون دستا کجاست اون دو تا دستای خوب چرا بی صدا شده لب قصه های خوب

من که باور ندارم اون همه خاطره مرد عاشق اسمونا پشت یک پنجره مرد

اسمون سنگی شده خدا انگار خوابیده انگار از اون بالاها گریه هامو ندیده

+ نوشته شده در  شنبه 17 شهریور1386ساعت 21:15  توسط محسن  | 

مطالب قدیمی‌تر